ვისი ხატია სამშობლო,
ან კი რა არის სახატე?
სხვისი სულ ღმერთმა მაშოროს
ვხედავ, ჩემიც ვერ დავხატე.

ვერ გავცდი ჭრელ-ჭრელ ოცნებას,
ვფაფხურობ და ვიკარგები,
რაც იყო — განა მოძველდა?
მე მივიხურე კარები...

ვაჟამ არწივი აფრინა,
ტატომ მერანი დაღალა,
მერცხალი შემოაფრინა
სულში წერეთლის „ბაღანამ“.

მუხრანი იდგა — დაეცა,
იჯდა, წამოდგა ქართველი,
იაშვილს ტყვია გაექცა
მიდამოებში საფეთქლის.

და პროცესიაც დაიძრა —
იქ დარდი, სევდა, სანთელი,
აღმაფრენების ქარიშხალს
ვერ დაემალა გრანელი.

მთვარეს არ უნდა არავინ,
ესაუბრება ტაბიძეს,
ტრფობა აქვს დაუფარავი
და ეს რას ნიშნავს, გაფიცებთ?!

აი ნამდვილი ეპოქა —
აქ მამას შვილი უზრდია,
მთელს გალაქტიკას ეყოფა
ორივე გამსახურდია!

აქ რუსთაველი მოვიდა —
ასარჩევია? ავირჩევ
ნებისმიერი ორიდან
„ვეფხისტყაოსნის“ კარიბჭეს.

ლადომაც ბევრი იცოდა,
ბიჭებსაც წლები დააკლდათ,
მირზა იქ სადღაც ისროდა,
გურამი ზღვაში გადახტა.

წვიმს — მისველდება აურა,
დღეებით მზეზე გამომშრალ,
სიმშვიდე მოშინაურდა —
სიმშვიდე ღმერთის გამოცდაა.

ვხედავ — ხელიდან წავედი,
თავზე მენგრევა ჩემი ცა,
მახრჩობს ვერ თქმული წამები,
მინდა დუმილი შევიხსნა.

„ჩემი ხატია სამშობლო“ —
სამშობლო ჩემი გულია,
მე უშენობა მაშოროს
ღმერთმა — უშენოდ რთულია...

ვიხსენებ ტატოს, ილიას,
რუსთაველს, ვაჟას, აკაკის,
გალას, ტერენტის, ტიციანს
და ღმერთის ყველა ჩანაფიქრს.

ვიხსენებ აღმაშენებელს,
ვიხსენებ ყველა წამებულს,
ეპოქის ყველა მშენებელს,
სპორტსმენებს, გმირებს — რამეთუ...

ქვეყანას ჭირი მოედო,
ისინიც აღარ არიან.
ხმა ამოიღე, პოეტო,
ხომ იცი — ერთი წამია

სიცოცხლე, როგორც ასახვა,
როგორც სხვაგვარი მომენტი.
მიზნად სამშობლოს დავსახავ,
ასე იზამდა პოეტი.